Då kan dette vere noko for deg. Eg har heile livet "ofra" meg. Forklart, unnskyldt og grunngitt kvifor eg gjer som eg gjer.  Kontakten med meg sjølv og kva eg treng og vil, har vore fråverande. Og det er fortsatt vanskeleg.

Å stole på meg sjølv er rett og slett å vere ansvarleg. Eg øvar.

Det å sjå på eiga historie, korleis det er å vere i familien min, i samfunnet, i verden, som dotter, som søster, som mor, som kollega, som samfunnsborgar og som menneske har vore interessant, vondt og godt.

Eg har trudd eg har oversikt over verkelegheita, og jo meir eg nærma meg den verkelegheita som er, jo mindre oversikt har eg. 

Kanskje du og har nokre historiar du fortel deg sjølv.

Nokre av historiane eg har fortalt meg sjølv:

-Eg klara meg fint utan ein far
-Eg treng å vera flink/gjere ting rett for å høyre til
-Eg vett best
-Om eg har vondt er det feil og det er  anten andre si skuld eller mi eiga.
-Om eg berre lære meg mest mogleg, er eg sikra frå feil.
-Eg er svak om eg er lei meg, sjuk, trøtt.

Det er sjølvsagt mange fleire. Desse trussystemen ligg djupt i oss. Og kanskje dei ikkje ein gong er sanne.

Vågar du å sjå på dine sanningar om korleis verkelegheita burde, skulle, måtte sjå ut.

Om du kjenner deg tiltrekt til å prøve det ut, vil eg gjerne møte deg i Mitt rom <3

Ps. Sjølvsagt er eg redd. Å gjere noko nytt, utan at eg har alle svara, byr på utfordringar for mine eigne mønster. Eg øvar på dette og.

Kven er eg når eg ikkje er den eg trur eg må  vere?